Ciekawostki o Pałacu Belvedere w Wiedniu

Książę Eugeniusz z Sabaudii był jednym z najwybitniejszych austriackich dowódców wojskowych i mężów stanu. Poprowadził armię cesarską do kilku kluczowych zwycięstw nad Imperium Osmańskim oraz w wojnie o sukcesję hiszpańską. Pod jego dowództwem armia austriacka zdobyła Belgrad, a postać Eugeniusza uwieczniła ludowa piosenka „Książę Eugeniusz, szlachetny rycerz”. Ten austriacki dowódca słynął też z zamiłowania do sztuki, kultury i nauki. Jego cenne zbiory książek stanowią istotną część Austriackiej Biblioteki Narodowej, a Pałac Belvedere, który był jego letnią rezydencją, przyciąga miliony turystów.

Książę Eugeniusz z Sabaudii miał na myśli dwie osoby, które miały zająć się budową Pałacu Belvedere - Johann Lukas von Hildebrandt i Johann Bernhard Fischer von Erlach. Wybrał tego pierwszego na głównego architekta, bo Hildebrandt zrealizował już kilka wyjątkowych projektów. Hildebrandt, były uczeń Carlo Fontany, zbudował wcześniej dla księcia pałac Ráckeve na wyspie Csepel. W trakcie swojej służby na dworze cesarskim zrealizował jeszcze wiele innych projektów budowlanych, w tym pałac Schloss Hof, pałac Schwarzenberg, pałac Kinsky oraz kompleks klasztoru Göttweig. Krótko mówiąc, pracował jako architekt dworski w Wiedniu.

Książę Eugeniusz z Sabaudii zażądał od Johanna Lukasa von Hildebrandta stworzenia arcydzieła. Zanim zaczął projektować pałac, Hildebrandt czerpał inspirację z kilku budynków, ale swoje badania skupił przede wszystkim na Pałacu Wersalskim w Wersalu we Francji. Kompleks Pałacu Belvedere jest w dużym stopniu inspirowany Pałacem Wersalskim, zbudowanym przez króla Ludwika XIV. Hildebrandt zadbał jednak o to, by w projekcie Belvedere uwzględniono również austriackie style architektoniczne. Po 10 latach pracy nad tym projektem Hildebrandt ukończył arcydzieło, które obiecał księciu Eugeniuszowi.

Książę Eugeniusz był pierwszym mieszkańcem Pałacu Belvedere. Mieszkał w pałacu przez kilka lat, ale nigdy nie określił w testamencie, kim będą jego kolejni mieszkańcy. W rezultacie pałac został przekazany jego siostrzenicy, księżniczce Marii Annie Wiktorii z Sabaudii. Co zaskakujące, księżniczka Maria nie wzięła kluczy do Belwederu. Później wkroczyła Maria Teresa i kupiła ten pałac. Zmieniła pałac z letniej rezydencji w galerię sztuki i udostępniła go zwiedzającym w 1781 roku. W ten sposób Pałac Belvedere stał się pierwszym muzeum publicznym.

Po śmierci księcia Eugeniusza skład mieszkańców Pałacu Belweder zmienił się dość szybko. W 1770 roku w tym miejscu odbył się bal maskowy z okazji ślubu cesarskiej księżniczki Marii Antoniny z francuskim delfinem, który później został królem Ludwikiem XVI. Później, w czasie rewolucji francuskiej, Pałac Belvedere służył jako schronienie dla francuskiej rodziny królewskiej, w tym dla Marii Teresy Charlotty. W 1896 roku cesarz Franciszek Józef I przeznaczył ten pałac na rezydencję dla swojego siostrzeńca i następcy tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Ferdynand był bezpieczny w pałacu, dopóki nie wyruszył do Sarajewa, gdzie został zamordowany, co doprowadziło do wybuchu I wojny światowej.

II wojna światowa miała druzgocący wpływ na Europę. Wiedeń też nie uniknął tego losu – całe miasto zostało niemal całkowicie zniszczone przez bombardowania podczas II wojny światowej. Pałac Belvedere też poniósł poważne zniszczenia – część pięknej Marmurowej Sali, która miała ogromny owalny sufit, została zniszczona podczas bombardowań. Podobny los spotkał Salę Grotesk w Dolnym Belwederze, przez co cały kompleks popadł w ruinę. Na szczęście po wojnie przeprowadzono remonty, a 4 lutego 1953 roku ponownie otwarto Österreichische Galerie w Górnym Belwederze. W tym samym roku w Dolnym Belwederze otwarto Muzeum Barokowe.

Pałac Belvedere to coś więcej niż tylko jeden budynek. To rozległy kompleks zajmujący kilka akrów, składający się z Górnego i Dolnego Belwederu oraz dużego ogrodu. Razem tworzą jedną z najpiękniejszych barokowych budowli w Europie. Każda część kompleksu pełniła inną funkcję. Górny Belweder służył do celów reprezentacyjnych, natomiast Dolny Belweder był rezydencją księcia Eugeniusza. W tym ostatnim zobaczysz Salę Groteskową, Galerię Marmurową i Złotą Salę, które pokazują bogactwo księcia Eugeniusza. Tymczasem kultowe ogrody Belvedere to idealne miejsce na spacer – znajdziesz tam wspaniałe rzeźby i wodospady.

Książę Eugeniusz był naprawdę uroczą osobą. Lubił sztukę i kulturę: większość dzieł sztuki w Pałacu Belvedere pochodziła z jego kolekcji. Co ciekawe, książę też lubił pomarańcze. Tak, pomarańcze. Zlecił budowę Pałacu Zimowego, znanego też jako Oranżeria, tuż obok Dolnego Belwederu, żeby chronić swoje drzewka pomarańczowe. Oranżeria wciąż istnieje, ale nie hoduje się w niej już pomarańczy. Dom służy teraz jako miejsce wystaw i mieści bezcenną kolekcję średniowiecznej sztuki sakralnej.

Barokowe ogrody Pałacu Belvedere to prawdziwa uczta dla oczu! Są uważane za jedne z najpiękniejszych ogrodów barokowych w Europie i zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ogrody, łączące Górny i Dolny Belweder, zachwycają niesamowitymi rzeźbami, starannie przyciętymi żywopłotami i artystycznymi klombami. W samym środku ogrodu znajdują się kaskady wodne i fontanny, które nadają mu surrealistyczny klimat. Nie przegap Ogrodu Alpejskiego, który od kwietnia do września mieni się letnimi kwiatami. Możesz tu zobaczyć ponad 4000 gatunków roślin alpejskich z różnych części świata.

Pałac Belvedere to największy orędownik austriackiej sztuki w całym kraju. Górny Belweder, będący częścią większego kompleksu Belweder, mieści niezwykłe zbiory sztuki, które mogą się równać z najlepszymi w Europie. Większość dzieł sztuki znajdujących się w pałacu należała kiedyś do prywatnej kolekcji księcia Eugeniusza. W kolekcjach sztuki znajdują się dzieła z XVI i XVII wieku autorstwa artystów włoskich, holenderskich i flamandzkich. W Belvedere znajduje się też największa kolekcja obrazów Gustava Klimta, w tym „Pocałunek” i „Judyta”. Podczas wycieczki poznasz też sztukę średniowieczną oraz legendarne dzieła Moneta, Van Gogha, Amerlinga, Fendiego i rzeźbiarza Franza Xavera Messerschmidta.