Ga in de eerste 60 tot 90 minuten nadat Lower Belvedere open is, of tijdens het laatste uur van de dag. De ruimte komt beter tot zijn recht als de zichtlijnen vrij blijven en de labels makkelijk te bereiken zijn. Ga niet in de late ochtend als je even rustig wilt kunnen pauzeren.

Op eigen gelegenheid: reken op 15–20 minuten. Als je de tentoonstellingspanelen aandachtig leest of de tentoonstelling als onderdeel van een rondleiding bekijkt, trek dan 25 tot 30 minuten uit. Als je er te snel doorheen rent, wordt het een doorgang, geen kamer met een eigen verhaal.

Als de Prunkstall je aanspreekt, plan je dag dan zo dat je eerst naar het Lower Belvedere gaat. Veel bezoekers steken al hun energie in het Boven-Belvedere en komen later, als ze het museum beu zijn, pas bij dit deel aan. Ga er dan eerder op de dag heen als je de architectuur wilt bewonderen.

Vanaf het einde van de ochtend tot vroeg in de middag wordt het er meestal drukker, vooral als bezoekers met een combiticket zich door het Belvedere-complex verplaatsen. Op drukke momenten voelt de lange hal meer aan als een doorgang dan als een galerie. In rustigere uren zijn de verhoudingen van de kamer beter te zien.

Ga eerst even een stapje achteruit en kijk de hele gang in. Kijk dan eens bij de zijzalen en het openingspaneel van de tentoonstelling, want daar wordt uitgelegd hoe de voormalige stal tegenwoordig wordt gebruikt. Als je weinig tijd hebt, let dan meer op de kamer zelf dan op alle labels.

De meeste bezoekers zien de Prunkstall als een extra tentoonstellingsruimte en zien het nooit als een voormalige ceremoniële stal. Doe het rustig aan bij de eerste vitrine, let op het ritme van de muren en bewaar het niet voor het laatst.

Ga bij de ingang staan en kijk recht door het midden van de kamer. Die lange, ononderbroken as is geen toeval; die komt voort uit de oorspronkelijke functie van de Prunkstall als ceremoniële stal, waar beweging en presentatie net zo belangrijk waren als beschutting.

Kijk eens langs de linker- en rechtermuur naar de terugkerende nissen die de ruimte vroeger indelen. Zelfs als er panelen voor tijdelijke tentoonstellingen tussen staan, is het ritme nog steeds zichtbaar, en dat laat zien dat dit een werkruimte was in plaats van een ontvangstzaal.

Let eens op hoe curatoren tijdelijke tentoonstellingsconstructies in een historisch gebouw plaatsen. Dat contrast laat de verhoudingen van de ruimte nog duidelijker uitkomen en helpt je te begrijpen hoe een 18e-eeuws bijgebouw nu dienst doet als museumruimte.