Fakty na temat Pałacu Belwederskiego w Wiedniu

Książę Eugeniusz Sabaudzki był jednym z największych austriackich dowódców wojskowych i mężów stanu. Poprowadził Imperium do kilku ważnych zwycięstw nad Imperium Osmańskim i w wojnie o sukcesję hiszpańską. Pod jego dowództwem armia austriacka zdobyła Belgrad i uwieczniła Eugeniusza w pieśni ludowej "Książę Eugeniusz, szlachetny rycerz". Austriacki dowódca słynął również z zamiłowania do sztuki, kultury i nauki. Jego atrakcyjne zbiory książek stanowią istotną część Austriackiej Biblioteki Narodowej, a Pałac Belwederski, który był jego letnim domem, przyciąga miliony odwiedzających.

Książę Eugeniusz Sabaudzki miał na myśli dwa nazwiska budowniczych Pałacu Belwederskiego - Johann Lukas von Hildebrandt i Johann Bernhard Fischer von Erlach. Wybrał tego pierwszego na głównego architekta, ponieważ Hildebrandt zbudował kilka znakomitych nieruchomości. Były uczeń Carlo Fontany, Hildebrandt, zbudował wcześniej pałac Ráckeve dla księcia na Wyspie Książęcej. Podczas swojej cesarskiej służby wzniósł wiele innych budowli, w tym pałac Schloss Hof, pałac Schwarzenberg, pałac Kinsky i posiadłość klasztorną Göttweig. Przez krótki czas pracował jako nadworny architekt w Wiedniu.

Książę Eugeniusz Sabaudzki zażądał arcydzieła od Johanna Lukasa von Hildebrandta. Przed zaprojektowaniem pałacu Hildebrandt zainspirował się kilkoma budynkami, ale przede wszystkim skupił się na Pałacu Wersalskim we Francji. Kompleks Pałacu Belwederskiego jest silnie inspirowany Pałacem Wersalskim, zbudowanym przez króla Ludwika XIV. Hildebrandt zadbał jednak o to, aby austriackie style architektoniczne zostały również osadzone w konstrukcji Belwederu. Po 10 latach pracy nad projektem Hildebrandt ukończył arcydzieło, które obiecał Księciu Eugeniuszowi.

Książę Eugeniusz był pierwszym mieszkańcem Pałacu Belwederskiego. Przez kilka lat mieszkał na żywo w pałacu, ale nigdy nie sporządził testamentu dotyczącego tożsamości jego kolejnych mieszkańców. W rezultacie pałac został zaoferowany jego siostrzenicy, księżniczce Marii Annie Wiktorii Sabaudzkiej. O dziwo, księżniczka Maria nie wzięła kluczy do Belwederu. Maria Teresa wkroczyła później i kupiła pałac. Przekształciła pałac z letniej rezydencji w galerię sztuki, otwierając go dla publiczności w 1781 roku. W ten sposób Pałac Belwederski stał się pierwszym publicznym muzeum.

Po śmierci Księcia Eugeniusza, mieszkańcy Pałacu Belwederskiego zmienili się dość szybko. W 1770 roku miejsce to zostało wykorzystane do zorganizowania balu maskowego z okazji ślubu cesarskiej księżniczki Marii Antonii z francuskim Delfinem, który później stał się Ludwikiem XVI. Później, podczas rewolucji francuskiej, Pałac Belwederski był używany jako schronienie przez francuską monarchię, w tym Marię Teresę Charlottę. W 1896 roku cesarz Franciszek Józef I przeznaczył pałac na rezydencję dla swojego siostrzeńca i następcy tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Ferdynand był bezpieczny w pałacu do czasu wyjazdu do Sarajewa, gdzie został zamordowany, co doprowadziło do wybuchu I wojny światowej.

II wojna światowa miała niszczycielski wpływ na Europę. Wiedeń nie był odporny, a całe miasto zostało prawie zniszczone przez bombardowania z czasów II wojny światowej. Pałac Belwederski również doznał znacznych uszkodzeń, a część pięknej Sali Marmurowej, która miała ogromny owalny sufit, została zniszczona w wyniku bombardowań. Podobny los spotkał Salę Grotesek w Dolnym Belwederze, pozostawiając cały kompleks w strzępach. Na szczęście po wojnie przeprowadzono renowacje, a Österreichische Galerie została ponownie otwarta w Górnym Belwederze 4 lutego 1953 roku. W tym samym roku w Dolnym Belwederze otwarto Muzeum Baroku.

Pałac Belwederski to więcej niż pojedynczy budynek. Jest to rozległy kompleks o powierzchni kilku hektarów, składający się z Górnego i Dolnego Belwederu oraz dużego ogrodu. Razem tworzą jedną z najwspanialszych barokowych budowli w Europie. Każda część kompleksu służyła innemu celowi. Górny Belweder służył do celów reprezentacyjnych, podczas gdy Dolny Belweder był rezydencją Księcia Eugeniusza. Wewnątrz tego ostatniego zobaczysz Groteskensaal, Galerię Marmurową i Złoty Pokój, które pokazują bogactwo Księcia Eugeniusza. Tymczasem kultowe Ogrody Belwederskie są idealne na spacer i oferują wspaniałe rzeźby i kaskady wodne.

Książę Eugeniusz był czarującą osobowością. Lubił sztukę i kulturę: większość dzieł sztuki w Pałacu Belwederskim była częścią jego kolekcji. Co ciekawe, książę lubił również pomarańcze. Tak, pomarańcze. Nakazał budowę Pałacu Belwederskiego, znanego również jako Oranżeria, obok Dolnego Belwederu, aby chronić swoje drzewka pomarańczowe. Oranżeria nadal istnieje, ale nie przechowuje już pomarańczy. Dom jest obecnie wykorzystywany na wystawy i przechowuje bezcenną kolekcję średniowiecznej sztuki sakralnej.

Barokowe ogrody Pałacu Belwederskiego przyciągają wzrok! Są one uważane za jedne z najwspanialszych barokowych ogrodów w Europie i zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Łączące Górny i Dolny Belweder ogrody zdobią niesamowite rzeźby, zadbane żywopłoty i artystyczne rabaty kwiatowe. Kaskady wodne i fontanny są zbudowane w środku ogrodu, nadając mu surrealistyczny charakter. Nie przegap Ogrodu Alpejskiego, który rozświetla się letnim kwitnieniem między kwietniem a wrześniem. Możesz zobaczyć ponad 4000 rodzajów roślin alpejskich z różnych części świata.

Pałac Belwederski jest największym mistrzem sztuki austriackiej w kraju. Górny Belweder, część większego kompleksu Belweder, zawiera niezwykłe kolekcje sztuki porównywalne z najlepszymi w Europie. Większość dzieł sztuki wewnątrz pałacu była niegdyś częścią osobistej kolekcji Księcia Eugeniusza. Zbiory sztuki obejmują dzieła z XVI i XVII wieku autorstwa artystów włoskich, holenderskich i flamandzkich. Belweder jest także domem dla największej kolekcji obrazów Gustava Klimta, w tym "Pocałunku" i "Judyty". Podczas wycieczki zapoznasz się również ze sztuką średniowiecza i legendarnymi dziełami Moneta, Van Gogha, Amerlinga, Fendi i rzeźbiarza Franza Xavera Messerschmidta.